Bloedzuigers in de jungle

Gisteren een jungletour gemaakt. De avond tevoren nog snel geboekt in een TAT-reisbureau om de hoek van het hotel.
Vroeg opstaan dus. Daar heeft de jongedame moeite mee, maar het lukte gelukkig om om half negen bij het reisbureau te zijn, alwaar een truck met chauffeur (de broer van ...) klaarstond om ons ruim twee uur verder in het Khao Yai Park af te leveren bij een aardige en ook goed engels sprekende gids af te leveren. De nacht tevoren had het al verschrikkelijk geregend. En ja hoor, na drie minuten lopen in een Avatar-scenario met vooral exotische geluiden barstte het regenweer weer los.
Letterlijk tropisch regenwoud. Regenjasjes over alles, bloedzuigersokken aan de voeten tot aan de knie. Gek dat je Indiana Jones nooit ziet met bloedzuigersokken. De bloedzuigers waren gelukkig wat kleiner dan in de film. Maar goed wat hebben we verder gezien: verwende apen bij de parkingang (verwachten chips en bier), geen tijgers (op 2 opgezette exemplaren in het bezoekerscentrum na), geen beren in boomtoppen, etc., maar wel 1 krabbetje, 1 duizendpoot (very poisonous, take care), enkele muggen en termieten, maar vooral veel bloedzuigers. In wezen ziet de bloedzuiger er uit als een zwart buisje dat zichzelf een slag buigend kan voortbewegen door met het mondje naar voren te buigen, zich vast te zuigen, dan op zijn kop (?) blijkt de staart ook een mondje dat zich naar voren buiget, etc. Zo klimmen ze uit de modder omhoog over de bloedzuigersok, op je broek, in je broek als het kan en dan hoppa bloedzuigen maar. Na het bloedzuigen is het beestje enkele druppels bloed groter. Het wondje bloedt ongeveer 10 minuten, omdat de slimmerikje een stof heeft toegediend die stollen voorkomt.
Halverwege staat een wachttoren waar verschillende groepjes toeristen heen geleid worden. Boven begint ieder bloedzuigers van zich af te slaan. Toen ik eindelijk daarmee klaar was, stond ik beneden op Jozien te wachten die nmet een telefoontje kreeg over onze vloucht van Ciang-Mai naar Krabi. Plotseling voel ik wat in mijn shirt op mijn borst vallen. Meteen begreep ik: een bloedzuiger had zich tussen de kieren van het houten vloertje van de wachttoren boven me gewurmd en zich op me gestort. En dan zeggen ze nog: ze komen alleen van beneden. Mijn shirtje open getrokken (drukknopen) en ja hoor, grote bloedvlek op mijn hartchakra en een zwarte bloedzuiger zo groot als een knikker lacht met toe tussen de plooien van mijn shirt, klaar om aan mijn buikvel te gaan sabbelen. Dankzij de drukknoopjes de onzijdige rakker (daarover een andere keer meer) uit het shirt gemikt.
Drie minuten later zag ik een enorme bloedvlek op het beton tussen mijn voeten. Sorry, effe niet goed opgelet, op naar je volgende leven.